Low spend forever

 Przeraża mnie tegoroczne podsumowanie wydatków, ale też i nie dziwi: 

zakup mieszkania, przeprowadzka, chęć "odsapnięcia" nie sprzyjają niskiej konsumpcji.

Pocieszam się myślą, że zakupy do domu były bardzo przemyślane.

W kwestii wydatków na siebie pocieszyć się za bardzo nie mogę, bo uważam, że wydałam za dużo, choć na tle koleżanek z przedmieść wydałam mało. Ale nie chcę być żoną z przedmieścia i nie mam zabezpieczenia w postaci drugiego dochodu w gospodarstwie domowym.

Zaczynam więc znów bardziej o tym myśleć i ustalam reguły:

zakupy do domu - absolutne minimum, i to z listy - nie mam choćby deski do prasowania, nadal - już od kilku lat - rozważam zakup soda stream, a nowej szczoteczki do zębów (nie ręcznej rzecz jasna) nie mogę kupić od ponad roku. Zakup mopa okazał się porażką i na pewno będę go zmieniać. Plus czeka mnie urządzanie balkonu.

zakupy dla siebie - potrzebuję bielizny. I spodni. I butów trekkingowych. Daję sobie całkowitego bana na eksperymentalne produkty do makijażu, bo i tak tego nie używam. Zezwalam na zabiegi (laser!) o ile budżet pozwoli.

Jeśli będzie konieczność, zmienię telefon. Oby nie.

Muszę zrobić parę rzeczy przy aucie, tzn. dać je do prania, wymienić apteczkę, uchwyt do telefonu itd. I zacząć odkładać na zmianę auta (360.000 km na liczniku).

Zamierzam konsumować kulturę i za to płacić. W granicach rozsądku. Chciałam pojechać na pewien koncert, ale 1000 zł na bilet jest poza moją granicą (zespół już widziałam na żywo). 

Zamierzam podróżować, ale bardzo budżetowo. Na razie prawie zaplanowany pierwszy kwartał. Prawie, bo chyba wskoczy jeszcze kilka dni na Sycylii. 

Ale przede wszystkim - nie wykorzystuję zakupów do regulowania emocji. Ostatnio mi się zdarzyło, na szczęście trwało to kilka dni i prawie wszystko zostało odesłane. Był to pierwszy od bardzo dawna taki wybryk i byłam sobą bardzo rozczarowana. Oby nigdy więcej.