Dziwnie

 się tutaj pisze, gdy prawie nikt się nie odzywa. Zapodziałam już parę kontaktów, więc nie wiem, czy niektóre z koleżanek gdzieś się publikują.

Sama mam trochę niejednoznaczne jeszcze rozeznanie w kwestii tego, o czym chcę tu pisać, a co wolałabym jednak pominąć.

Wspomnę jednak po tym pierwszym wspólnym weekendzie, że w najbardziej optymistycznych wizjach nie sądziłam, że Młoda tak dobrze będzie się dogadywać z moim partnerem, kimkolwiek by on nie był. To oczywiście początki i ciężko wyrokować, czy dogadywanie się to nowa normalność, czy jedna jaskółka, która wiosny nie czyni. Ale było dobrze. Dużo gotowania i wspólnych gier, trochę spacerów, włosy piesków wszędzie, mówcie mi odkurzacz.

Mam też w związku z tym wniosek, że dwa pieski to nie dwa razy więcej roboty niż jeden piesek. To dziesięć razy więcej roboty. Co nie zmienia faktu, że są kochane i wspaniałe, tylko 75 metrów kwadratowych to jednak za mało na tyle barwnych osobowości, dlatego chyba na pierwszy tydzień lutego pojedziemy z pieskami na wieś.

Pożegnałam już delegację z vitalii, mam nadzieję, że kolejna nastąpi prędzej niż później.

Lista zadań duża, jednak te lutowe wyjazdy sprawiają, że muszę kilka rzeczy wcisnąć już teraz, w tym tak ulubione jak przegląd auta i ubezpieczenie. Dziś jednak priorytetem są pewne zabiegi, nazwijmy to higieniczno-estetyczne, zakupy spożywcze dla siebie i rodziców, książkowe dla mnie i dla dziecka, porządne rozciąganie i przejrzenie półek z pościelą, ponieważ ostatnia zmiana pościeli napełniła mnie chwilową, choć głęboką, frustracją.