Niespodziewanki

 Są takie rzeczy, które nie sądziłam, że się jeszcze wydarzą.

Na przykład moje nieczytające dziecko w ferie świąteczne przeczytało 1300 stron.

Wciągnęła się w serię młodzieżową poleconą przez koleżankę. Nie jest to coś, co bym rekomendowała, ale sam fakt, że odnalazła radość w czytaniu, bardzo mnie cieszy.

Na przykład ja czująca się bezpiecznie w związku.

Nie wiem, na ile zadziałał czas, na ile znalezienie odpowiedniej osoby. Ale pomijając ten jeden nadal nierozwiązany temat z sylwestra, czy nawet z nim, mam zupełnie inny komfort niż wcześniej.

I zastanawiam się, czy zdołam odkłamać pewne wyobrażenia na swój temat, wdrukowane przez P.

Na przykład mój brak kondycji.

Wchodziliśmy wczoraj na Tarnicę. Trasę przewidzianą na 3h40 (tzn. wejście) zrobiliśmy w 2h30, w śniegu i raczkach. M mówi, że choćby na podstawie tej obiektywnej wiedzy nie mam prawa mówić, że nie mam kondycji albo że jestem leniwa. I nie mam zakwasów.

Albo moje rzekome krzyczenie na wszystkich.

Dobra, tu się przyznam, że nie wiem, jak ja byłam w stanie w to uwierzyć.

Rozmawiałam ostatnio przez telefon z koleżanką, dość długo, bo ponad godzinę. I przysięgam, ona w trakcie tej rozmowy krzyczała na dzieci bardziej niż ja na całą ludzkość przez ostatnie pięć lat. Ja nawet nie mam tendencji do darcia mordy. Ale w to trochę uwierzyłam.

Jeszcze sporo pracy przede mną.